Sinds vanmiddag heb ik geen sigaret meer gerookt, heb ik het maagzuur laten uitborrelen en heb ik gebaad. Afspraak bij de tandarts! Ik ben er altijd op tijd. Om te voorkomen dat ik me ga opwinden laten ze me nooit langer dan twee minuten wachten.
En ga je met vakantie, probeert hij me af te leiden nu ik als een gespannen snaar in het hol van de beer lig. Er is geen ontkomen meer aan. Zwierlijk en met geveinsd medeleven begeleidt hij mij naar de stoel die comfortabel zit tot die plots naar platte rust kipt. Dat is de eerste schok die als een aardbeving door mijn zenuwstelsel gaat. Vooraleer boorgeluid te horen eis ik een verdoving. Het is om u een plezier te doen, zegt hij dan. Isabelle, de assistente, komt erbij. Nu begint het echte werk. Ik smeek hem opdat het geen pijn zal doen. Terwijl hij werkt als een chirurg laat hij zich het gereedschap overhandigen en vertelt hij wat hij doet. Ondertussen neuriet Isabelle. Het stelt me gerust, alhoewel, naar verluid neuriën piloten ook als het mis begint te gaan. Het is niet de pijn die me afschrikt, maar de gedachte dat het pijn kan en uitgerekend bij mij zal doen.

begin

Home