Hoe kan iemand//gevangen in haar ogen//nog ontkennen niet bedwelmd te zijn//als ze zwijgzaam aan de rand naar het water staart. In dit land van vloekende rotsen juicht hij zichzelf het beste toe. Met zonlicht en schaduwen verbonden//herhaalt hij de tijd//een schreeuw schrijvend//zoals het licht voor een blinde//aan een stoffig altaar in zangerig duivengekir. De laatste zonsopgang…niemand weet wat daarna gebeurt//of//worden de straten donker//huizen omhuld in een winterlucht. Of//de aarde bevriest//in een nacht zonder wolken//en een kamer met open deur//die tabaksgeur verdrijft//demonen verjaagt. Het is mijn beurt zegt de regisseur. De dorpsklok luidt het uur//zacht//in mijn ziel.

Begin

Home