op een stenen dorpel over een beek
aan de rand
zit ik te kijken naar gebeurtenissen


eigenaardig

zonder enig gevoel
zelfs het zonlicht en wind
toucheren me niet

ben leeg
zie niets meer

alleen de aanraking voelt alsof ik leef

misschien ben ik een wild dier
dat denkt aan niets
en ga ik pisbloemen eten

ik leg me neer en slaap
tot de tijd me wakker maakt

de nomaden hebben het land verlaten
smeulende vuren achter gelaten
na een laatste maaltijd vandaag  

gisteren danste ze nog vol overgave
op gitanmuziek rond een vuur

vanochtend zag ik hoe ze
haar lichaam balsemde in het gras
alleen een verdroogde bloedvlek blijft nog over
die met de dagen verdwijnt

hoe zou het zijn om met een onbekende samen te zijn
die nachtmaan en sterren opnieuw verenigt
hoe zou de ochtend zijn na enige tijd in sleur
en de winterdagen rond het vuur
zal zijzelf het hout aansteken of zal ik dat doen
gaat ze me aanklampen in de dagen die me nog resten
en ga ik ten onder in een laatste liefde

noma arcade, altijd onderweg
zonder fatsoen

Begin

Home