schreeuwblind
Hoe kan iemand// gevangen in haar ogen// nog ontkennen niet bedwelmd te zijn// als ze zwijgzaam aan de rand naar het water staart. In dit land van vloekende rotsen juicht hij zichzelf het beste toe. Met zonlicht en schaduwen verbonden// herhaalt hij de tijd aan een stoffig altaar in zangerig duivengekir. Wil een methode vinden//een schreeuw schrijven//zoals het licht voor een blinde die nooit het licht heeft gezien. De laatste zonsopgang//niemand weet wat daarna gebeurt.
|