Met een onderlip in scheve lach
verkondigen heersers van alle werelden
het nietszeggende woord
waarvoor jonge mannen ten strijde gaan
naar het eind van het pad der levenden.

Grauw is de lucht als de wereld brandt,
het bloed in de rivieren verdampt
en de bodem barst.

Nu het buskruit zwijgt
wordt goed en kwaad vernieuwd
schreeuwen oude mannen
een belofte van wraak
terwijl hun vrouwen wenen
om het geleden verlies.

Moeders,
we zijn blij door jullie gebaard te zijn,
het nageslacht te vereeuwigen
en niet gedoemd in armoede geschapen te zijn
.
Ik zou een lied
in dit landschap van stilte willen zingen
maar mijn stem is te schor
verschrompeld door de roes van genot.

Begin

Home