In dit land van vloekende rotsen
juicht hij zichzelf het beste toe

Met zonlicht en schaduwen verbonden
herhaalt hij verblind de tijd
biddend aan een stoffig altaar
in zangerig duivengekir

Ze broeden en sterven hier
zomaar de middag voorbij
terwijl een kind achteloos
in vaders hand knijpt

De laatste zonsopgang
niemand weet wat daarna gebeurt.  

Begin

Home