subject: marwan

Zonverhitte terrassen in de piek van de zomervakantie. Nu de studenten tijdelijk uit het straatbeeld zijn geglipt is ook die frivole schoonheid verdwenen die menigeen bekoort.
Zomerblues in het verschiet.
Niet dat deze stad leeggezogen werd maar nu zie je pas een oudere generatie die anders niet opvalt, die door de straten schoffelt, de middenklasse tussen net niet jong meer en senior zijn.
Natuurlijk zijn er schone dames bij die het voyeurisme in het beest opwekken.
Zelf zat ik vanuit de lommerte te kijken naar het mysterie in een donkere spelonk half verscholen onder een minirokje van een op een tiental meter op een stoel gezeten medemens. Als ze me betrapte zou ze haar benen kruisen of haar bezit verbergen achter een obstakel. Het konijn lokken met een wortel om het dan zelf op te eten, ze doen het met opzet.
Ook die ruw gebronzeerde bouwvakkers en ander loslopend wild werden door deze vakantiemaand verbannen met alle hebben, en doen comme chez soi in andere oorden.
De stadsbussen zuchten onderbevolkt en het verkeer verloopt normaal. De economie en socialiteit draaien halftijds.
De overblijvenden waartoe ik behoor werken verder in een schijnbeweging van noodzaak en luiheid. Hitte verlamt het verstand.
Ik zag een kwartet straatmuzikanten onder een voorspelbare belangstelling klassieke muziek violen.
Zich vergapend aan die zichzelf herhalende partituurmuziek gooiden geïnteresseerden de bijhorende openstaande vioolkist halfvol met kwartjes terwijl wat verder een vrolijk accordeon spelende zigeuner aan een terras door de ober weggejaagd werd.
Deze samenleving heeft zo zijn onschuldige ondoordachtzaamheid in een collectieve cultuur verworven, dacht ik terwijl de onderste helft van mijn broekspijpen op kniehoogte afripsten. Nooit koop ik nog zo een dure broek bij…
Toen ik thuis kwam stak er een kaart in de brievenbus die lieflijk zong over een geboorte.
Marwan heette ze, …zeiden ze trots.
Zelfs nu nog zweeft het daglicht in de hemel alsof het niet verdwijnen wil.
De sterren staan al in de lucht terwijl het nog niet donker is.
Zorg goed voor het kind dat geboren is en relativeer uw eigen waarheden.
Het is maar voortplanting, toekomst, verbruikte toekomst…denk ik in men eigen,
voor mezelf…hoe kan je nu in andermans plaats denken?
Bent U klaar voor de liefde?
ze eerlijk dienen tot de dood?
Eigenlijk zijn we maar passanten in de toekomst zoals onze voorvaders dat waren. Vergeet dat niet.
We hebben onze menselijkheid geërfd en zijn op reis naar een  individueel ongenaakbaar einde. Als verbruikte toekomst in dit leven beschrijf ik dat.

begin

Home