Ze is vanmorgen op een half uur tijd drie keer van gedacht veranderd. Eerst wou ze gaan fietsen, toen ze naar de grijze lucht keek weer niet en dan weer wel.
“ Ik ben klaarwakker nu, laten we toch gaan fietsen “ zei ze terwijl ze de trap afliep. Ik had mijn werkmanskleren al aan, wou uiteindelijk de gewelven in de kelder verder afkappen; nu wou ze toch gaan fietsen. Vanbinnen ergerde ik me de laatbloeiers uit de boom maar ik bleef kalm, begrijpend, want ik had een week baldadigheid goed te maken. Iets tussen ik en ik.
We reden langs het veld naar Leuven. Een voorbeeldige zondagmorgen in de herfst. Zij met de oude fiets, ik met de nieuwe. Een weg die ik elke werkdag ‘s morgens en ‘s avonds neem. Twee keer zeventig minuten elke dag. Ik passeer niet meer dan drie fietsers uit tegenovergestelde richting, volhouders die net zoals ik door de winter rijden.
Deze zondag heeft het land bezaaid met wandelaars op bedevaart langs landelijke wegen. Ze vreten de boomgaarden leeg. Nog ergerlijker is die vurige wandelaarsblik die je bij het voorbijrijden solidair aankijkt.
Langs daar reden we naar Leuven naar de markt. Het toegeeflijke kon niet meer breken nu ze naast mij reed, stampend op de pedalen de Leuvensmarkt tegemoet.
Deze veldtocht maakt veel goed. Brunchen met geroosterd brood gesmeerd met pesta en gedroogde tomaten erop. Dat is pas liefde. En dan terugkeren in tegenwind en op het laatst nat worden in de regen.
Een zondagsmarkt kan zoveel goedmaken.

Oh, wat ben ik blij
een zondagsmarkt in de herfst
wat voel ik me vrij
als een vogel die niet produceren moet
wat is het heerlijk om zo blij te zijn
als een vogel zo vrij te zijn
als ik reis vlieg ik over besneeuwde toppen
alleen het lot kan me stoppen
en me laten verdwijnen in voor het begon
ik kom en ga
en ben zo blij

begin

Home