Uit-einde-lijk mezelf de rug toegekeerd 
 mijn armen dood naast me neer gelegd 
 afgedaald in de eindeloze diepte van mijn buik 
 en plaats genomen achter het venster van mijn ziel 
  
 Daar kwamen ze één voor één, de lafaard de held 
 de vrek en de zot, een lange rij kreupelde voorbij 
 hun schaduwen klevend aan het vensterglas 
 maar achter in de stoet, rechtop en fier 
  
 Ja, wie zou dat zijn, hij is niet van hier …