Ik ben blij dat ik niet in de eenzaamheid van mijn schrijven verblijf.

Ik heb gedroomd. Ik zat helemaal alleen op een onbewoond eiland met vruchten in overvloed. Het enige dat ik miste was een potlood en een stuk papier. Op de duur kerfde ik met een schelp verhaaltjes op de binnenkant van een boomschors en gooide die elke dag in de oceaan. In het begin spoelden ze aan op het strand en las ik opnieuw wat ik gisteren geschreven had maar op een keer bleven mijn boomschorsen weg. Plots was mijn eenzaamheid verdwenen. Eerst dacht ik nog aan een zeemeermin. Natuurlijk bestaan die niet maar zo helemaal alleen op een eiland ga je je eigen ongeloof geloven.
In een nacht met volle maan woedde een verschrikkelijke storm. Er spoelde een stervende walvis aan die zei: 'Ik heb al je verhalen gelezen'. Daarna ben ik in de golven gegaan en net voor het verdrinken werd ik te vroeg voor een zaterdag wakker.