Ik ging meehelpen op een groot Iers openluchtfeest. Mijn taak bestond erin
om drank te serveren. De barman toonde hoe het moest.
Eerste tapte hij een kruik vol met bier en deed er dan enkele scheuten whisky bij.
Dan goot hij het in zijn hemdsmouw en schudde hij ermee. Je schenkt de glazen vol vanuit
de mauw. Vraag nooit of iemand nog iets wil. De glazen moeten vol blijven, vervolgde hij.
Ondertussen kwamen de genodigden een voor een aan de tafels. Het ging er joviaal aan toe. Het was niet nodig dat ik de taal verstond want men schreeuwde met wijde gebaren.
Tegen de avond werd ik verzocht de brandweerlui, die om een ongekende reden op het
dak zaten, te bedienen.
Met een volle mouw biercocktail klauterde ik met moeite langs schamele houten ladders en wankele dakgoten tot op het hoogst gelegen dak.
Terwijl ik de brandweermannen serveerde dronk ik mee en werd ik bedwelmd door de drank.
Toen ik wakker werd waren ze verdwenen. Ze hadden de ladders meegenomen.
Ik zocht naar een afdaling. Daarvoor moest ik over glazen daken. Alles waaraan ik me vastklampte was versleten en stond los. Ik was toegewezen op mijn schamel evenwicht.
Dan kwam ik een vriendin tegen. Ze liep als een kat over boorden en de glazen daken.
Ik vroeg haar langs welke weg ze gekomen was.
Ze zei: trek uw plan. Ik heb u al zolang niet meer gezien.
Zoekend met evenwichtsstoornissen ontdekte ik een stalen trap die naar beneden leidde.
Ook die was onstabiel en toen die een paar verdiepen boven de begane grond eindigde,
klom ik op een glijbaan schuin ernaast.
Ik slurpte het restant uit mijn hemdsmouw en gleed naar beneden. Op dat ogenblik viel de trap
met een hels lawaai vlakbij de genodigden te pletter.
Waar ben je gebleven, vroeg de barman teleurgesteld. De Ieren hebben dorst.
Her en der lagen mannen en vrouwen uitgestrekt in het gras.
Ik serveerde hen opnieuw uit mijn hemdsmouw. Het feest kwam terug tot leven.
Dan werd ik wakker en beleefde ik de dag. Waar zit de werkelijkheid, vraag ik me dan af.