AMSTERDAM

Zaterdag 3 juni ….dinsdag 6 juni 2006

Het is nacht. Ik zoek  in Domberg met de wegwijzers en een kaart mijn weg naar Breda. Soms gebeurt het dat ik verkeerd fiets en moet ik terug. En dan, als ik terug ben, merk ik dat het toch de juiste richting was. Dan moet ik terug en daarna verder, af en toe langs slapende dorpen. Ik voel geen pijn.
Op het laatst begon ik de controle over mezelf te verliezen. Het schemerde toen ik door het veld reed. De gewassen langs de rand namen de vorm van mijn verbeelding aan en waar er geen gewassen stonden zag ik ravijnen langs weerszijden van het pad. Ik ben tot het uiterste gegaan.

Ik ben nu 2 dagen onderweg en bijna in Amsterdam. Straks gaat de zon onder, kijk ik uit naar een overnachtingplaats. Doorfietsen tot een spoor naar braakliggend land. Er is nog licht genoeg om het tentzeil uit te zetten. Dan ga ik slapen.
Het is windstil onder het open zeil. Ik houd mijn kleren aan, gebruik mijn regenjas als kussen en trek de veel te kleine slaapzak waarvan de rits kapot is over me heen. Net wanneer de nacht uit de hemel weg gaat sta ik op.
De dageraad begint. Het blauw en wolken krijgen langzaam gestalte. Alles is ingepakt. Nog geen kat op straat. Alleen koekoeksroep en merels die fluiten. Tegen dat de zon schijnt ben ik in Amsterdam.
Het is fris op de fiets tot de zon wat hoger staat. Alleen de schaduwzijden hebben het dan nog koud.
Op dat moment ben ik Amsterdam binnen gereden. Een leeg Amsterdam met nog gesloten winkels. Alleen de mensen van de vuilkar zijn op straat. Ik heb me neergezet en ben tegen mijn fiets beginnen te praten, zomaar en niet lang. Voortaan zeg ik niet meer dat ik op reis ga, maar dat we op reis gaan.
Nog voor de cafés open gingen waren we al vertrokken. Van hieruit gaat het naar Rotterdam en dan naar huis. Dat heeft een dag, een nacht en een dag geduurd. Al die tijd heb ik niet geslapen.

terug